Daar stonden we dan. Vrijdag 2 oktober, vlak voor 18.00 uur. Vier deelnemers aan de start van de allereerste 24-uursrace van Hybride Extreme in Venlo.
Na drie eerdere edities met een maximale duur van 12 uur hadden we bedacht dat het wel tof zou zijn om eens een stap verder te gaan. Een 24-uursrace. Hoe ver kunnen we gaan? Is het überhaupt te doen? Houden we dit vol?
Geen idee.
Dus: idee uitwerken, publiceren en maar kijken wie er gek genoeg is om mee te doen.
Naast de nieuwe 24-uursvariant stonden ook de reguliere 6- en 12-uursedities op het programma. In totaal hadden zich 24 deelnemers aangemeld voor de verschillende divisies.
Geen groot evenement. Juist niet.
We houden dit soort events bewust kleiner dan bijvoorbeeld Hybride Battle. Geen groot spektakel, geen camera's die continu op je gericht staan en niet alle gekkigheid die je tegenwoordig rondom evenementen ziet.
Bij Hybride Extreme draait het om iets anders. Je gaat zelf op zoek naar je grens. Je doet het zelf, voor jezelf en voor niemand anders.
Bij de 6- en 12-uursvarianten kies je voor volledige Hybride Battle of HYROX rondes. Voor de 24 uur hadden we het format aangepast. Na iedere run van ongeveer 2,6 kilometer volgden zes oefeningen. Bewust iets anders opgebouwd, zodat het fysiek mogelijk moest zijn om veel langer dan 12 uur door te blijven gaan.
Althans, dat was de theorie...
Vrijdag 2 oktober 2026 18.00 uur – start
Mijn eigen voorbereiding was verre van ideaal. Mijn heup speelde al een week op, de nacht ervoor had ik kramp in mijn kuit gehad en door een aantal drukke werkweken was mijn voorbereiding op z'n zachtst gezegd “suboptimaal”. Maar goed. Om 18.00 uur stonden we er.
Met z'n vieren de eerste ronde samen starten en daarna maar eens kijken wat er zou gebeuren. Geen ingewikkelde strategie. Gewoon beginnen, en eerlijk gezegd gingen die eerste rondes verrassend lekker.
Rond 21.00 uur begon mijn heup echter flink op te spelen. Het lopen voelde niet meer lekker en lichamelijk zat ik er op dat moment behoorlijk doorheen. Mentaal trouwens ook. Op dat moment had ik meer zin om ermee te kappen...
Gelukkig kwamen er mensen van ons team langs om ons een hart onder de riem te steken. Eigenlijk precies op het goede moment. En zo rolden we steeds verder de avond in, en uiteindelijk de nacht.
Vooraf had ik voor mezelf in ieder geval één duidelijk plan gemaakt: blijven eten en blijven drinken. Regelmatig, ook wanneer ik daar eigenlijk geen behoefte aan had. Dat ging verbazingwekkend goed en daar heb ik later tijdens dit evenement enorm veel profijt van gehad.
De nacht van 2 naar 3 oktober
Naarmate de uren verstreken en de nacht vorderde, werd het langzaam een echte endurance-uitdaging. Vooral de burpees en lunges begonnen hun tol te eisen. Iedere ronde opnieuw. Wat in het begin nog redelijk soepel ging, werd steeds stroever. Iedere herhaling kostte net wat meer moeite.
Mijn volgende doel was simpel: 06.00 uur halen. Dan zou de namelijk volgende groep deelnemers starten. Nieuwe mensen, nieuwe energie en eindelijk weer wat leven in de brouwerij. Ergens na 05.00 uur zaten we aan de koffie voor de broodnodige dosis cafeïne toen de eerste deelnemers voor de 6-uursstart binnenkwamen. Dat alleen al zorgde voor een opleving. En toen om 06.00 uur de nieuwe groep daadwerkelijk begon, kregen wij daar ook weer energie van. We konden verder.
Van hardlopen naar …
Toch werd het lopen steeds zwaarder. Op een gegeven moment willen je benen simpelweg niet meer doen wat jij in je hoofd hebt bedacht. Dus moest ik omschakelen. Niet meer alles willen hardlopen, maar stukken hardlopen afwisselen met stevig wandelen. Gelijkmatig verdeeld, eigenlijk volgens een soort “speedmars-principe”.
Verdomme: dat werkte ook nog! Het gaf weer een nieuwe impuls en ineens konden we verder. Ondertussen begon het langzaam licht te worden. En hoe vreemd het misschien ook klinkt: dat was genieten. De frisse buitenlucht, bijna niemand op straat en langzaam het ochtendgloren zien verschijnen. Na een volledige nacht bewegen voelde dat als een soort opleving. Mentaal zat ik inmiddels ook in een compleet andere modus. De slechte momenten van de avond waren voorbij en we waren over de helft. Vanaf dat moment waren we op de route naar ‘huis’ en konden we aftellen.
Nieuwe mensen, nieuwe energie
In de loop van de dag kwamen steeds meer deelnemers binnen en kregen we ook steeds meer bezoekers in onze BOX. Dat helpt enorm. Mensen die binnenkomen zijn fris, enthousiast en brengen nieuwe energie mee. Daar kun je jezelf op zo'n moment echt aan optrekken. Tegelijkertijd zie je de uren op de klok langzaam verdwijnen. Geen 18 uur meer te gaan. Geen 12. Geen 10... Het einde kwam steeds dichterbij. Ondertussen liepen de kilometers behoorlijk op en begon mijn lichaam steeds duidelijker te vertellen wat het van het hele plan vond.
Na een lunchbreak met een maaltijdsalade ging ik weer verder, maar toen begon mijn rechter scheenbeen behoorlijk op te spelen. Blijkbaar drukte mijn schoen op een bepaalde manier tegen mijn scheen aan. Eerst was het vervelend, daarna pijnlijk en uiteindelijk werden het echte steken. Op een gegeven moment ging zowel hardlopen als wandelen nauwelijks nog.
Er moest iets veranderen of minimaal aangepast worden. Andere schoenen aan, met een bredere teen-box, en de veters zo los mogelijk. Dat maakte het gelukkig weer enigszins draaglijk. Maar met inmiddels veel kilometers in de benen en veel uren vermoeidheid in het lijf werd iedere volgende ronde moeilijker. Toch wist ik mezelf nog een aantal rondes voort te slepen. Totdat het simpelweg niet meer ging.
22 uur en 23 minuten
Na 22 uur en 23 minuten heb ik mijn Hybride Extreme beëindigd en ja, dat zijn geen volledige 24 uur. Maar wel 81 kilometer en 26 rondes, gecombineerd met een hoeveelheid oefeningen waarvan je vooraf eigenlijk liever niet wil weten hoeveel het er uiteindelijk zouden worden.
Mijn eindstand:
Tijd: 22 uur en 23 minuten
Afstand: 81 kilometer
Rondes: 26
Oefeningen:
Sled Push: 325 meter
Sled Pull: 325 meter
Burpees: 520
Farmer Carry: 2.600 meter
Bodyweight Lunges: 520
Wall Balls: 650
En dan merk je eigenlijk pas waar Hybride Extreme voor bedoeld is. Niet per se om als eerste over een soort van finishlijn te komen. Niet om iemand anders te verslaan. En ook niet om te laten zien hoe goed je bent. Het gaat erom dat je op zoek gaat naar je eigen grens.
Soms ligt die grens verder dan je vooraf denkt. Soms kom je hem keihard tegen. En soms ontdek je onderweg dat je, ondanks alles wat pijn doet en alles in je hoofd wat zegt dat je moet stoppen, tóch nog een volgende ronde kunt maken.
De dag erna was opstaan overigens een uitdaging op zichzelf. Mijn rug zat muurvast en mijn scheenbeen was blauw en dik.
Maar goed... nu herstellen en dan maar eens kijken wat de volgende uitdaging wordt…
Reactie plaatsen
Reacties